کبر و ایمان

بسم الله الرحمن الرحیم

مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ فِی مَعَانِی الْأَخْبَارِ عَنْ أَبِیهِ عَنْ سَعْدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ النُّعْمَانِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ طَلْحَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص‏ لَنْ یَدْخُلَ الْجَنَّةَ مَنْ فِی قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ کِبْرٍ وَ لَا یَدْخُلُ النَّارَ مَنْ‏ فِی قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ إِیمَانٍ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ إِنَّ الرَّجُلَ لَیَلْبَسُ الثَّوْبَ أَوْ یَرْکَبُ الدَّابَّةَ فَیَکَادُ یُعْرَفُ مِنْهُ الْکِبْرُ فَقَالَ لَیْسَ بِذَلِکَ إِنَّمَا الْکِبْرُ إِنْکَارُ الْحَقِّ وَ الْإِیمَانُ الْإِقْرَارُ بِالْحَقِّ.[1]

وسائل الشیعة ؛ ج‏16 ؛ ص7

امام صادق علیه السلام فرموده اند که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می فرمایند:

کسی که در دلش به اندازه حبه ای از خردل کبر باشد، هرگز داخل بهشت نخواهد شد و هر که در دلش به اندازه دانه ای خردل ایمان باشد، هرگز داخل در آتش نخواهد شد.

[راوی گوید:] به امام عرض کردم: فدایت شوم، مردی لباس [فاخر] پوشیده یا سوار مرکب شود؛ این حالات از او کبر شناخته می شود؛ حضرت فرمودند: چنین نیست، کبر منحصرا انکار حق و ایمان اقرار به آن است.

می گویم:

خردل، در کوچیکی ضرب المثله؛ منظور روایت اینه که هر کس ذره ای کبر یا ایمان تو دلش باشه...

نکته مهم اینه که عده ای کاملا کافر و متکبرن میرن جهنم، عده ای هم مومنایی هستن که کبر ندارن که میرن بهشت؛ ممکنه کسی براش این سوال پیش بیاد کسی که مومنه و ذره ای هم کبر تو دلشه، تکلیف این آقا چیه؟

من از این روایت برداشتم اینه که اصلا این فرض وجود نداره؛ چون همین که شخصی مومن شد، باید کبر و غرور رو بذاره کنار؛ چون ایمان و کبر با هم جمع نمیشن و اگه کسی پیدا بشه که بگه من مومنم ولی کبر داشته باشه، داره دروغ میگه، چون ایمانی که با کبر باشه ایمان نیست.

داشتم اینا رو می نوشتم یکهو خدا لطف کرد تو ذهنم برا این حرف موید خوبی پیدا شد؛ خدا در قرآن وقتی می خواد قضیه سجده فرشته به حضرت آدم رو بیان کنه اینجوری می فرماید:

وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاَّ إِبْلیسَ أَبى‏ وَ اسْتَکْبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرینَ[2]‏:

و به یاد آر زمانی را که به فرشتگان امر کردیم که به آدم سجده کنید؛ پس همگی سجده کردند جز ابلیس که ابا کرد و استکبار ورزید و از کافران بود.

اگه دقت کنیم خدا تو این آیه فرموده: ابلیس از کافران بود... نفرموده بعد از کبر از کافران شد!

این نشون میده که ابلیس چون از همون اول تو دلش کبر و غرور وجود داشت، از همون اول کافر بود فقط موقعیتی پیش نیومده بود که خودشو فاش کنه.

پناه بر خدا


-[1] شیخ حر عاملى، محمد بن حسن، تفصیل وسائل الشیعة إلى تحصیل مسائل الشریعة، 30جلد، مؤسسة آل البیت علیهم السلام - قم، چاپ: اول، 1409 ق.

[2] - سوره بقره، آیه 34

/ 0 نظر / 12 بازدید