غبطه؛ حسادت ممنوع!

بسم الله الرحمن الرحیم

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لِمُوسَى بْنِ عِمْرَانَ‏ یَا ابْنَ عِمْرَانَ- لَا تَحْسُدَنَّ النَّاسَ عَلَى مَا آتَیْتُهُمْ مِنْ فَضْلِی وَ لَا تَمُدَّنَّ عَیْنَیْکَ إِلَى ذَلِکَ وَ لَا تُتْبِعْهُ نَفْسَکَ فَإِنَّ الْحَاسِدَ سَاخِطٌ لِنِعْمَتِی صَادٌّ لِقَسْمِیَ الَّذِی قَسَمْتُ بَیْنَ عِبَادِی وَ مَنْ یَکُ کَذَلِکَ فَلَسْتُ مِنْهُ وَ لَیْسَ مِنِّی.[1]وسائل الشیعة ؛ ج‏15 ؛ ص366

رسول اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:

خداوند عزّ و جلّ به موسی بن عمران علیه السلام فرمود: ای فرزند عمران! مبادا، مبادا نسبت به فضل و نعمت هایی که ارزانی مردم کرده ام حسادت ورزی، و مبادا و مبادا چشمانت را به آن بدوزی و نفست را وادار به پیرویش کنی؛ زیرا حسود، در قبال نعمتم خشمگین است، و در مقابل تقسیمم که میان بندگانم قسمت کرده ام، مانع است و هر کس چنین باشد من از او نیستم و او نیز از من نیست.

می گویم:

در اول حدیث که حضرت موسی علیه السلام مورد خطابه از این بابه که به در بگیم و دیوار بشنوه، چون طبق براهین عقلی، پیامبران از گناه معصومن و این که خدا به حضرت موسی اینجوری فرموده معنیش این نیست که ایشان اهل معصیت بودن، نه خدا به حضرت موسی گفته تا ما بشنویم.

حسادت یعنی این که خدا به یکی نعمتی بده و ما آرزو کنیم خدا اون نعمتو ازش بگیره و به ما بده؛ خب معلومه که این خیلی بده ولی غبطه بد که نیست هیچی، خوبم هست؛ غبطه اینه که خدا به کسی نعمتی بده و ما به درگاه خدا بریم و ازش بخوایم: خدایا!  شما که کریمی، به ایشون نعمت دادی، بیشتر کن ولی از فضل و کرمت منو هم بی نصیب نکن.

قسمت آخر روایت خیلی عجیبه، فرموده حسود نه از خداست و نه خدا از اونه، من اینو زیاد توضیح نمیدم فقط این حدشو میگم که وقتی میگیم خدا، یعنی همه کائنات؛ یعنی این که حسود از خدا و همه چیز بریده و خدا و همه چیزم اونو به حال خودش رها کردن، خواننده محترم! تو یه وقت خلوت، این قسمتو خوب دقت کن که حسود کجای دنیاست! 

 

[1]- شیخ حر عاملى، محمد بن حسن، تفصیل وسائل الشیعة إلى تحصیل مسائل الشریعة، 30جلد، مؤسسة آل البیت علیهم السلام - قم، چاپ: اول، 1409 ق.

/ 0 نظر / 7 بازدید