زهد

بسم الله الرحمن الرحیم

عَنْ أَبِیهِ عَنْ سَعْدٍ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْمِنْقَرِیِّ عَنْ حَفْصِ بْنِ غِیَاثٍ قَالَ: سَمِعْتُ مُوسَى بْنَ جَعْفَرٍ ع عِنْدَ قَبْرٍ وَ هُوَ یَقُولُ إِنَّ شَیْئاً هَذَا آخِرُهُ لَحَقِیقٌ أَنْ یُزْهَدَ فِی أَوَّلِهِ وَ إِنَّ شَیْئاً هَذَا أَوَّلُهُ لَحَقِیقٌ أَنْ یُخَافَ مِنْ آخِرِهِ.[1]

وسائل الشیعة ؛ ج‏16 ؛ ص15

حفص بن غیاث گوید: از امام موسی بن جعفر علیهما السلام در نزد قبری شنیدم که فرمودند:

چیزی آخرش این است سزاوار است از اول در آن زهد شود و چیزی که اولش این است، سزاوار است که از آخرش ترسیده شود.

می گویم:

 خیلی روایت زیباییه؛ امام قبر رو نشون میدن میفرمان: این قبر که آخر دنیاست، و در حقیقت انسان با خودش جز عمل چیزی نمیتونه ببره، باید عبرت باشه؛ عبرت واسه این که بالاخره مام اونجا میریم و هیچی با خودمون نمیتونیم ببریم؛ پس اگر اینجوریه، مال حروم چرا؟ دزدی چرا؟ چشم هم چشمی و طمع چرا؟

از طرفیم فرمودن: این قبر اول کاره! اول کار آخرت! نمیدونم تا بحال بالا سر قبرا رفتین مخصوصا اگه خالی و آماده دفن باشن یا نه؟! خیلی وحشتناکه! امتحان کنین! امام فرمودن: تازه این اولشه!

خدا به فریادمون برسه!

[1]- شیخ حر عاملى، محمد بن حسن، تفصیل وسائل الشیعة إلى تحصیل مسائل الشریعة، 30جلد، مؤسسة آل البیت علیهم السلام - قم، چاپ: اول، 1409 ق.

/ 0 نظر / 12 بازدید